Praca z procesem została stworzona przez Arnolda Mindella, analityka Jungowskiego, pod koniec 1970 roku. Metoda ta ma swoje źródło w obserwacji Mindell, że sny nocne są zarówno odzwierciedleniem, jak również odzwierciedlane są w somatycznych doświadczeniach klientów, a zwłaszcza w ich symptomach fizycznych. Mindell uogólnił termin „sen”, tak by zawrzeć w nim wszelkie aspekty doświadczenia, które chociaż mogą różnić się od uzgodnionych poglądów na rzeczywistość, to są spójne ze snami, fantazjami i doświadczeniami somatycznymi danej osoby, a także z nieintencjonalnymi, ale znaczącymi sygnałami, które tworzą się w tle relacji interpersonalnych.
Dzięki wykształceniu z zakresu fizyki teoretycznej Mindell zobaczył nieświadomy umysł w sposób zarówno fenomenologiczny jak i symboliczny, co doprowadziło go do pomysłu zastosowania koncepcji teorii informacji do obserwowania zachowania swoich klientów. (Teoria informacji jest gałęzią matematyki stosowanej i inżynierii elektrycznej, która stosuje kwantyfikację danych Historycznie teoria informacji został opracowany w celu znalezienia podstawowych ograniczeń kompresji i niezawodności przekazywania danych). W tym kontekście pojęcie “nieświadomość” zostało rozszerzone na cały szereg niezamierzonych werbalnych i niewerbalnych sygnałów wysyłanych przez klienta, a także na spostrzeżenia, przekonania i poglądy, z którymi dana osoba się nie identyfikuje.
Aby pomóc swoim klientom zintegrować te formy nieświadomego materiału, Mindell rozszerzył jungowskie techniki “amplifikacji”, takie jak aktywna wyobraźnia i interpretacja snów, dodając do nich metody pracy z sygnałami niewerbalnymi i doświadczeniem ciała.(Amplifikacja to wzmocnienie objawów fizycznych w oparciu o czynniki psychologiczne, takie jak lęk lub depresja. Somatosensoryczna amplifikacja odnosi się do tendencji wzmacniania doświadczeń fizycznych, które są przeszkadzające i niepokojące. To co może być niewielkim “ukłuciem” lub łagodnym “bólem” dla stoika, jest poważne i bolesne dla „wzmacniacza”). Opierając się na wzorcach świadomości znalezionych w różnych systemach myślenia począwszy od Taoizmu, Vajrayany, szamanizmu, a kończąc na współczesnej fizyce, Mindell opracowało system, który zachęca klientów do identyfikowania się z nieświadomym doświadczeniem, poprzez “rozwijanie procesu”. Rozwijanie procesu jest dekonstrukcją nazwanego przez klienta doświadczenia, która opiera się nie tylko na materiale słownym i wyobrażeniowym, ale także na ruchu, głębokim doświadczeniu somatycznym, relacjach interpersonalnych i kontekście społecznym.
We wczesnych latach 80 razem ze swoimi współpracownikami, Mindell zaczął stosować aparat pojęciowy, którego używał do pracy z jednostkami, parami, rodzinami, do facylitowania konfliktu w dużych grupach, szczegółowo rozważając dynamikę grupy. Wprowadził termin “Worldwork” na określenie tego nowego rodzaju pracy. W późnych latach 90 powrócił do swojego wcześniejszego zinteresowania fizyką i zaczął badać strukturę pozwalającą zrozumieć z jednej strony wspólne źródło ludzkiego doświadczenia , które dało początek psychologii , a z drugiej strony – kwantową i relatywistyczną fizykę .
Psychologia Zorientowana na Proces jest kompleksową teorią, metodą i kierunkiem pracy z jednostkami, relacjami, organizacjami I społecznościami, rozwiniętą przez doktorów: Arnolda Mindella I Amy Mindell oraz współpracowników.
Pracę z Procesem początkowo stosowano do pracy z jednostkami, włączając w nią sny i pracę z ciałem oraz pracę z odmiennymi i ekstremalnymi stanami świadomości. Metoda POP jest czasami uważana za “córkę” psychologii jungowskiej. Później, kiedy odkryto, w jaki sposób “pole śnienia” strukturalizuje komunikację i dynamikę systemów, metodę zaczęto stosować do pracy z relacjami i rodzinami, w końcu także do pracy z dużymi grupami, organizacjami i do obszarów dotyczących społecznych i politycznych zagadnień, do rozwiązywania konfliktów, zapobiegania przemocy i budowania społeczności.
Idee i metody Psychologii Zorientowanej na Proces są mocno złączone z rdzennymi naukami i nowoczesną fizyką. Metody wspierają świadomość ukrytego twórczego pola, które kształtuje nas i przyciąga naszą uwagę poprzez sentient lub subtelne doznania, poprzez sygnały, impulsy, nieintencjonalną komunikację, sny, odmienne stany, symptomy, poprzez nieporozumienia, konflikty i kreatywność wewnątrz organizacji oraz społeczności. Zasada Głębokiej Demokracji zwraca uwagę na to, że rozwiązanie lub transformacja ma miejsce w obrębie i jednostki, i społeczności, kiedy wszystkie punkty widzenia, emocje, wymiary doświadczenia mogą ze sobą świadomie wchodzić w interakcje . Obecnie psychologię procesu stosuje się w psychoterapii, w obszarze body-mind, w pracy ze śpiączką, w obszarze zdrowia psychicznego, rozwoju organizacji, budowaniu wielokulturowych społeczności, rozwiązywaniu konfliktów i w sztuce.
Serfe